True story - fyrri hluti

Fyrsta veturinn sem ég bjó í London leigði ég íbúð með 3 öðrum. Sjóaranum var reyndar skipt út þegar veturinn var hálfnaður, sú breyting var til batnaðar. Eftir það vorum við 3 sem stunduðum tónlist, sá fjórði var ljósmyndari. Sagan sem hér fylgir gerðist eftir mannabreytingarnar og er sönn að öllu leyti.

Þegar ég hóf nám við GSMD var enginn eiginlegur skólapöbb, en flestir tónlistarnemendurnir stunduðu King's Head í næsta húsi af miklum móð (á þessum tíma voru það bara nokkrir snobbaðir sem fóru á St. Paul's, og leikararnir fóru frekar á Butlers inni í Barbicaninu- stundum fór ég með, en það er önnur saga).

Við vorum 2, ég og S, sem höfðum útskrifast saman, leigðum saman, sóttum GSMD og sáumst ósjaldan á King's Head. Einu sinni tóxt okkur að draga hina 2 meðleigjendur okkar, G og J, með okkur ásamt kunningja J, sem við skulum kalla K. Það var föstudaxkvöld og gleði í loftinu. Þegar klukkan var rúmlega ellefu var títt nefndum bar lokað, og við fluttum okkur yfir á Central Bar sem hafði vínveitingaleyfi til klukkan 1 eftir miðnætti!

Nú ber þess að geta að íbúðin okkar var í norð-austur London, utan alfaraleiðar. Engin neðanjarðarlest náði svo langt og við urðum því að taka lest ofanjarðar frá Liverpool Street (lestin til Chingford, út á Wood Street stöðinni og svo tíu mínútna labb eða leigubíll fyrir 2 pund) . Síðasta lest föstudaxins lagði af stað rétt rúmlega 1 eftir miðnætti.

Þar sem þetta var ekki fyrsta heimsókn okkar á Central Bar vissum við af hættunum sem fylgja svona frjálslegum opnunartíma, sérstaklega hættunni á því að missa af síðustu lest og þurfa að taka næturstrætó eða leigubíl til að komast heim. Við yfirgáfum því staðinn nokkru fyrir 1 til að vera örugg.

Eins og gerist gjarnan eftir ótæpilega öldrykkju kviknaði hjá mér löngun í næringu. Ekkert hollt, ekkert sem ég gæti huxað mér að leggja mér til munns um miðjan dag. Nei takk. Skítt með pöddurnar sem sáust ef maður álpaðist þar inn í daxbirtu, nú dygði ekkert minna en ShishKebab á King's Diner! Ég var ekki einn um þessa þráhyggju, K tók undir þetta með mér, en hin vildu fara beint á lestarstöðina. Skildust því leiðir.

Afgreiðslan gekk fljótt og vel, svo vel að við náðum síðustu lestinni heim, þó tæpara hefði vart mátt standa. Þegar lestin var komin af stað fórum við að svipast um eftir hinum 3, og sáum glitta í þau í næsta vagni fyrir framan. Þau sáu okkur hins vegar ekki, og það vakti upp í okkur púka: "Við skulum njósna um þau! Læðumst á eftir þeim eins lengi og við getum, helst alla leið heim!" Og svo flissuðum við eins og skólastelpur með munninn fullan að ShishKebabi: "Khj hj hj hj..."


Hvernig þetta fór allt saman uppljóstra ég síðar í vikunni...