True story - seinni hluti

...áfram þar sem sleppti síðast...

[Hér eru litir kynntir til sögunnar, til að auðvelda lesendum að fylgjast með samtölum]

"Khj hj hj hj..." Við settumst þar sem þau gátu ekki séð í okkur og lukum við ShishKebabið í rólegheitum. Það stóðst nokkuð vel á endum, síðasti bitinn rann niður í því að lestin rann inn á rétta lestarstöð. Við gægðumst út um gættina, sáum hin fara út úr lestinni og niður af pallinum, laumuðumst á eftir. En þegar niður kom sáum við ekki á eftir þeim upp götuna, heldur inn í leigubíl. Oh, nú gátum við ekki elt þau og njósnað :(

"En, hey, skiljum þá bara eftir sniðug skilaboð á símsvaranum heima. Khj hj hj hj ..."

Inn í símaklefa hinum megin við götuna, gramsað eftir smápeningum, númerið valið. Það hringir, 4 hringingar eftir, 3, 2...

"Halló?" Andsk., þau náðu heim, og S svaraði. Hvað segi ég núna?

"Hæ, þetta er ég."

"Hvar eruð þið eiginlega? Við biðum og biðum við lestina, þið komuð ekkert."

Huxa hratt, brjótast gegnum áfengismóðuna...

"Við, við, við erum í fangelsi" (!) Hvaðan kom þetta eiginlega?

"HA?!?"

Af hverju ætli ég sé í fangelsi?

"Jaá, sko: Við vorum á leiðinni á Liverpool Street með ShishKebabið og ég þurfti svo rosalega að pissa, og þá þurfti K líka svo að pissa, og við gátum ekki beðið svo við fórum bara inn í einhvern garð og pissuðum og þá kom löggan og tók okkur fasta!"

"HA?!?"

Khj hj hj hj...

"Já, og við erum bara í fangelsi og vitum ekkert."

"En, ég meina, hvaða fangelsi? Hvað getum við gert?" Hljómar mjög áhyggjufull.

"Við erum á lögreglustöðinni við Liverpool Street..." Dud, dud, dud... Peningurinn búinn!

Hahahahaha... Við K veltumst um að hlátri, ég lýsti viðbrögðum S og við röltum skellihlæjandi heim á leið. Mikið yrði fyndið að koma svo hlæjandi heim og útskýra allt.

Nú ber þess að geta að Fulready Road er vinkillaga og húsið okkar stóð á utanverðu vinkilhorninu. Við K laumuðumst inn götuna (enn hlæjandi) en áttuðum okkur ekki á því að við vorum vitlausu megin við hana. Þegar við nálguðumst húsið sáum við að við þyrftum yfir götuna til að komast inn. Við skutumst yfir, en ekki nógu laumulega, því þegar ég ætlaði að opna og segja eitthvað fyndið, opnuðust dyrnar og S stökk út og sparkaði í mig - fast! Henni var ekki skemmt. Sagan hennar var einhvern veginn svona:


Þegar þau komu út úr lestinni var stelpunum 2 orðið svo mikið mál að þær treystu sér ekki til að labba heim. Í staðinn fyrir að stíga inn í næsta garð eins og flestir myndu gera (!) ákváðu þau að taka leigubíl heim. Þau voru að opna útidyrnar þegar síminn hringdi og samtalið hér að ofan fór fram. Hin stóðu í kringum S og hleruðu áhyggjufull.

Þegar sambandið slitnaði fór allt í háaloft: (Þess var ekki getið hver sagði hvað)

"Sj*tt, hvað eigum við að gera?"
"Þeir hljóta að hringja aftur"
"Nei, maður fær bara eitt símtal"
"Eigum við að hringja í gemsann?"
"Nei, allt svoleiðis er auðvitað tekið af þeim"
"Já auðvitað"
"Við verðum að hjálpa þeim!"
"Hringjum á löggustöðina!"
"Já, ókei!"

S hringir í upplýsingar og biður um símanúmerið á lögreglustöðinni á Liverpool Street, en fær þær upplýsingar að þar sé engin slík.

"Víst, vinur minn er þar!"

"Nei, því miður, en viltu númerið á King's Cross stöðinni, kannski meinti hann þá stöð?"

S ákveður að prófa það, fær númerið og hringir. Þeir kannast ekkert við að hafa fulla Íslendinga í haldi fyrir að kasta af sér vatni í bakgarði, alveg sama hvernig S reynir að sannfæra þá. Að lokum gefa þeir henni upp númerið hjá Scotland Yard og mæla með því að hún hafi samband við þá.

Ótrúlegt en satt, S var byrjuð að simpla inn númerið hjá Scotland Yard þegar þau sáu okkur skjótast yfir götuna fyrir utan stofugluggann...


Þegar þau voru búin að segja söguna (og fá útrás fyrir ofbeldisþörf sína í garð okkar K) voru þau farin að skilja hversu fyndið þetta væri nú allt saman, og hlátursköst kviknuðu hvað eftir annað um alla íbúðina.

Eitthvað var nú haldið áfram að sötra og dansa fram eftir nóttu, gott ef það voru ekki bakaðar pönnukökur á einhverjum tímapunkti, en sama hvað var í gangi mátti yfirleitt heyra hlátrasköll einhvers staðar í íbúðinni, þegar atburðirnir rifjuðust upp fyrir einhverju okkar.


EFTIRMÁLI:

Morguninn eftir (um hádegi) vaknaði ég með höfuðverk og ýmsa aðra kvilla. Fyrsta huxun mín var:

"Ohhhhh, ái, af hverju gerir maður sjálfum sér þetta?"

Næsta huxun var:

"Khj hj hj hj, Scotland Yard!"

Og sem ég skreið á fætur heyrðist hlátur úr næsta herbergi, og svo úr því næsta...

True Story...!