Survivor Palau byrjar í kvöld. Af því tilefni hef ég verið að spila fyrir krakkana mína upptökur frá Vanuatu og Palau, sem mér áskotnuðust í sambandi við afrísku lofgjörðina. Stórfurðulegt efni, svo ekki sé meira sagt, og ég verð að viðurkenna að ég skil alveg að þetta heilli krakkana ekki upp úr skónum. Ég hef samt gaman af þessu, enda tónlistarsmekkur minn eins og hann er.
Þegar ég ætlaði að yfirgefa bygginguna í gærkvöldi eftir upptökur og bloggfærslu, varð fjandinn laus. Þjófavarnarkerfið hafði farið sjálfkrafa í gang, líklega um hálftíma áður, svo þegar ég steig inn á ganginn skynjaði einhver neminn hreyfinguna og setti allt í gang. Þvílíkur hávaði! Ég hélt auðvitað rósinni, gekk hröðum skrefum að næstu stjórnstöð, sló fumlaust inn kóðann minn og stöðvaði þar með lætin. Hringdi svo rólega en örugglega í Securitas, kynnti mig og leysti reikningsþrautina þeirra án nokkurra vandræða.
Yeah right!
Merkilegt að maður fái enn samviskubit yfir einhverju sem maður gerði ekki. Hjartaáfall við lætin, hlaup á ganginum, skjálfandi hendur, andstutt stam í símann, og vandræði við að bæta nokkrum við eða draga enn færri frá grunntölunni minni. Fáránlegt!
Yeah right!
Merkilegt að maður fái enn samviskubit yfir einhverju sem maður gerði ekki. Hjartaáfall við lætin, hlaup á ganginum, skjálfandi hendur, andstutt stam í símann, og vandræði við að bæta nokkrum við eða draga enn færri frá grunntölunni minni. Fáránlegt!
Allavegana. Beið í 20 mínútur eftir fulltrúa frá Securitas til að endurræsa kerfið, komst lox heim um 22:30.
Svona eru dagarnir hjá mér - fullir af ævintýrum langt fram á nótt. Aldrei dauðir punktar, eða þannig.
p.s. ég hef aldrei skilið hvaða rós þetta er, eða af hverju maður má ekki henda henni...?
Engin ummæli:
Skrifa ummæli