Ferðasaga

Þetta er nú hálf stopult hjá mér þessa dagana.

Fór á Rósenberg á föstudaginn, þar var Hraun þó ekki að spila heldur Svavar Knútur að trúbadorast. Gaman að því. Flúði þó út um miðnætti því þá fylltist staðurinn skyndilega af fólki um fimmtugt, nokkrir hópar komu inn og allir þekktu alla. Hófst þá mikið fjör við að heilsa náunganum og reyna að tala yfir hávaðann frá manninum sem stóð í horninu og strauk gítarstrengina mjúklega. Dropinn sem hryggbraut drómedarann var þó þegar austurlensk gyðja tók hljóðnemann og lauk við "Love me tender" sem söngvaskáldið hafði illu heilli fallist á að spila. Þá gekk ég út.

Ákvað að líta á Kofann þar sem vinkona mín vinnur. Þar urðu fagnaðarfundir, því önnur vinkona mín var að hefja skífuskank þar. Ílengdist allverulega, gekk heim undir morgun. Hugur minn fylltist skáldlegum huxunum á heimleiðinni, en þær hurfu þegar ég sá rauða trukkinn fyrir utan blokkina. Kviknað hafði í íbúð á efstu hæð, svona 5 metrum frá minni. Allir sluppu þó ómeiddir, og eru jafnvel í aðeins betra formi eftir, því lyftan var óvirk þangað til í dag.

Á laugardag settist ég upp í nýlega bílinn minn og ók norður í land. Hafði komist að því við Kofabarinn að slegið yrði upp skemmtun í sveitinni minni þá um kvöldið. Víxla nýuppgerðs hótels og gamalt uppáhaldsband - Helgi og hljóðfæraleikararnir - á barnum. Stoppaði í höfuðstað Norðurlands, borðaði góðan mat, sótti litlu systur og hennar mann og brunaði í sveitina. Skemmtunin var góð, en betra var þó þegar við komum heim á litla bæinn okkar, hlustuðum á Waits, flettum í ævafornum ljósmyndaalbúmum (svo gömlum að sumar myndirnar voru teiknaðar) og lásum upp úr gömlum eintökum Húsfreyjunnar. Á svona vornóttum langar mig ekki að fara að sofa. Tók nokkrar myndir á einfalda vél sem mér áskotnaðist fyrir skömmu. Þær sýna glögglega fákunnáttu mína með ljósmyndavél, en einnig má sjá bílinn, bæinn, sveitina og litlu systur.

Á sunnudag ókum við aftur inneftir og borðuðum grillað lambalæri. Það var gott. Gisti í föðurhúsum, sem nú eru reyndar óþekkjanleg eftir framkvæmdir vetrarins. Kvöldið var þó gott.

Lagði snemma af stað á mánudag, nógu snemma til að ná að teygja úr mér áður en ég fór á tónleika í Hallgrímskirkju. Mótettukórinn söng á rússnesku (og reyndar aðeins á latínu). Falleg tónlist og vel sungin, sem átti einkar vel heima í öfgafullum hljóm kirkjunnar.


Að lokum (í tilefni daxins), skiltisáletrun sem ég rak augun í fyrir nokkrum árum:
"668, the neighbour of the beast!"