Norðurljós

Ég verð alltaf jafn dáleiddur þegar ég sé norðurljós. Stari agndofa og gleymi stað og stund. Þau eru yfirnáttúruleg, æðri mínum skilningi, og vekja undarlegar huxanir og tilfinningar. Fræðilegar útskýringar eins og þessi hérna gera ekki neitt til að létta dulúðinni af fyrirbærinu.

Af svölunum hérna er ágætt útsýni vestur yfir sjóinn (og Seltjarnarnesið), og síðan ég flutti hingað hafa norðurljós leikið um himininn reglulega. Auðvitað ekki jafn flott og fyrir norðan, en norðurljós samt.

Þegar ég bjó í London þurfti ég að ákveða hvort ég vildi eyða áramótunum '99-'00 (eða fyrsta í árþúsundaskiptum) í London eða Mývatnssveit. Í London var það helst merkilegt að kveikja átti í Thames og skjóta upp flugeldum eftir ánni endilangri. Í Mývatnssveit var hins vegar fjölskyldan, hefðirnar, ró og friður. Ég valdi sveitina mína og sá ekki eftir því. Um hálftólf fóru norðurljósin á kreik, og þvílík sýning! Himinninn logaði allur, norðurljósin flæddu fram og aftur, litríkari en á nokkrum myndum, og sýningin stóð í tæpa 2 tíma! Þessi flugeldasýning náttúrunnar var fallegri og áhrifameiri en nokkrir flugeldar gerðir af manna höndum, sama hversu mörgum hundraðþúsundköllum er eytt. (Þess má svo geta að flugeldasýningin á Thames klikkaði og var lítilfjörleg. Vinir mínir öfunduðu mig allir og dauðsáu eftir því að hafa ekki heimsótt Ísland...)