Sköpunargleði

Ég skrapp norður á mánudaginn og hélt námskeið í gamla skólanum mínum. Tæplega 20 menntskælingar börðu bumbur og trumbur á mis-skipulagðan hátt í eina 5 tíma. Síðasta korterið var afraxturinn tekinn upp á myndband, það var fyrsta og eina skiptið sem öllum bútunum sem við höfðum samið var skeytt saman. Mér fannst gaman, og ég held að þeim hafi fundist það líka. Andlit þeirra voru allavega föst í sælubrosi allan tímann sem við renndum stykkinu, og þau létu sig hafa það að stíga taktinn, klappa og berja sig öll utan fyrir framan myndavélina - og jafnvel að öskra eins og nýsjálenskir stríðsmenn...

Í gærkvöld hélt ég svo áfram að vinna með kórinn hans í þeirra framlagi til dansverxins mikla. Upptökur fara fram á laugardag. Sköpunin gengur vel, eina áhyggjuefni mitt er mætingin. Auðvitað er ýmislegt sem kemur upp á síðustu stundu, ég veit það vel. Ég hef samt verið þeirrar skoðunar lengi að það vanti eitt í þennan kór, eins frábær og hann er að öðru leyti: Mér finnst vanta skuldbindingu eða staðfestu. Fólki finnst sjálfsagt að sleppa þessu verkefninu eða hinu, mæting hefur aldrei verið upp á marga fiska, og svo það versta: jafnvel þótt fólk hafi skuldbundið sig til þátttöku í verkefni finnst því lítið mál að sleppa því ef e-ð annað kemur upp á. Þetta er auðvitað alls ekki algilt og ég mikla hlutina líklega fyrir mér, en samt - það er afskaplega erfitt að vinna með hóp sem er alltaf að breytast, og vita ekki hverjir munu koma í upptökurnar eða á tónleikana...

Ég hlakka samt til.