Þeir sem til þekkja vita að tónlistarsmekkur minn er ekki allra. Færri gera sér þó grein fyrir því hversu mjög hann sveiflast til, án þess að þar sé nokkurt mynstur að sjá. Árstíðir, vinnuálag, aldur, veðrátta og þess háttar breytur hafa engin áhrif á smekk minn, hvað þá stundarfyrirbæri eins og tíska...

Auðvitað eru nokkrir fastir pólar í þessu síbreytilega landslagi, Waits er þar traustastur, Pink Floyd og Led Zeppelin eru yfirleitt þarna líka. Stundum vil ég bara prog-rokk, skelli þá Pär Lind Project undir geislann. - Eða er það yfir geislann? Ég er ekki viss. - Aðra daga er Sting málið, þá helst Nothing like the sun. Stundum vil ég bara jazz, aðra daga eru Skid Row og Slaughter það eina sem mér líkar.
Grænlenskir trommudansar, DJ Shadow, klassík, íslenskt byrjandapopp eins og Villtir morgnar Önnu Halldórs og Drög að heimkomu Orra Harðar, yfirtónasöngur, pönk ýmiskonar (þó aldrei hafi ég fundið aftur rafmagnshrífupönkið sem ég heyrði á Eyrinni hjá húsfreyjunni meðan hún nennti að hanga með unglingsgreyinu...) og rólegheita-þunglyndis-söngl eins og Rice eða Nick Drake...

Ég hef samt aldrei tekið törn eins og núna: Síðustu daga hef ég varla hlustað á annað en... TRANCE! Ég! TRANS! Einfaldan, niðursoðinn trans af safnplötum eins og This is Trance. Og hátt, mjög hátt...

Fannst ég þurfa að létta á hjarta mínu og tón-samvisku.